weblog

09
april
2006

Respect voor de mensen in de zorg

Met een vriendin, een moeder, een zus en een schoonzus die in de zorg werkzaam zijn, en een vader die vanuit de overheid advies uitbrengt aan die zorg, krijg ik regelmatig verhalen mee van hoe het er aan toe gaat in die sector. En hoe meer van die verhalen ik hoor, hoe meer verbazing zich van mij meester maakt over de arbeidsomstandigheden waar ze mee te maken hebben. En daaraan gekoppeld, hoe meer respect ik krijg voor de mensen in de zorg.

Er zijn talloze dingen waar mijn broek echt vanaf zakt. Stel,  mijn baas vindt dat ik op cursus moet. Prima, dan ga ik op cursus. Dat gebeurt gewoon onder werktijd, en als het buiten werktijd is dan wordt die tijd gewoon vergoed. In de zorg niet. Daar moet je in je eigen tijd een dag op cursus. Ook als je hetgeen je op die cursus gaat leren, al meester bent. Na die dag heb je niks extra's geleerd, maar blijkbaar ben je dan wel opeens bevoegd om bepaalde handelingen te doen. Oftewel, in plaats van gewoon objectief te testen of iemand een bepaalde handeling onder de knie heeft, wordt je verplicht op cursus gestuurd, in je eigen tijd, zonder dat je daarvoor betaald wordt. Dat snap ik dus niet.

In het bedrijfsleven wordt je uiteindelijk afgerekend op hoe je presteert. Als jij goed bent in je vak, dan wordt dat beloond. Als je de kantjes er vanaf loopt, dan zul je het niet ver schoppen. In de zorg werkt dat anders. Daar verdienen mensen met dezelfde functie, hetzelfde salaris. De één vreet niks uit en moddert maar wat aan, de ander moet het werk dat door die mensen blijft liggen compenseren. En allebei krijgen ze dezelfde salarisstrook. Een diploma of een cursus-certificaat wordt belangrijker geacht dan inzet en passie voor je werk. Je kunt de drijvende kracht achter je afdeling of groep zijn, terwijl mensen die toevallig meer papieren of certificaten hoger ingeschaald zitten. Dat snap ik dus niet.

Zowiezo vind ik dat de mensen in de zorg, die het echte werk doen, onderbetaald worden. Ze doen ontzettend belangrijk werk. Ze zorgen voor een stukje menselijkheid in een wereld die de zwakken in de samenleving zo links laat liggen. Ze zorgen met oneindig geduld voor onze ouders en grootouders, die zichzelf niet meer kunnen redden. Voor onze lichamelijk of verstandelijk gehandicapte broers en zussen. Voor onze eenzame buren. Ik zou het niet volhouden, maar zij doen het.
Er wordt van ze verwacht dat ze flexibel zijn, op de meest rare tijden op het werk verschijnen, en niet zeuren als ze in twee weken tijd maar één vrije dag hebben. En toch worden ze afgescheept met een hongerloontje. Dat snap ik dus niet.

Ja, er is gewoon geen geld, zeggen ze dan. Okee, ik begrijp dat je geen geld uit kunt geven dat je niet hebt. Maar waarom moet men op een instelling waar 500 mensen dagelijkse verzorging krijgen, per groep van 6 tot 12 mensen zelf inkopen doen? Inkopen bij de supermarkt en bij warenhuizen? Je zou zeggen dat dingen die veel nodig zijn (etenswaren, luiers, etc) centraal worden ingekocht. Dat scheelt misschien wel 30% in prijs, en dat is een voorzichtige gok. Maar nee, in dat opzicht moet iedere afdeling of groep het lekker zelf uitzoeken. Medewerkers moeten zelf (met eigen vervoer!) inkopen doen. En daar betalen ze dus de hoofdprijs voor. Ik denk dat men in de zorg veel efficienter te werk kan gaan. Met het geld wat je bespaart, kun je dan weer mooi je personeel een extra'tje geven. Maar nee, dat gebeurt niet. En dat snap ik dus niet.

Er is dus geen geld in de zorg. Als ik dan hoor dat er toch nieuwe locaties geopend worden, met betere faciliteiten, dan is dat goed nieuws. Want dat is gewoon nodig; sommige omstandigheden zijn gewoon bijna onmenselijk om in te wonen (en om in te werken). Maar waar mijn broek dan wel weer van af zakt, is dat bij een nieuwe locatie ook een dikke 100cm plasma-TV hoort. Precies, zo'n TV van 2000 euro. Zo'n TV met een energieverbruik dat vijf keer zo hoog is als dat van een doodnormale CRT. Natuurlijk, je moet kwaliteit aanschaffen. Maar wat is er mis met een Philips of Sony TV met een gewone beeldbuis? Vier keer zo goedkoop in aanschaf, vijf keer zo goedkoop in gebruik, en waarschijnlijk ook nog met een langere levensduur.
En dat is slechts één voorbeeld. Zo zijn er talloze dingen waar veel geld aan wordt uitgegeven terwijl dat helemaal niet nodig is. En de mensen die het échte verschil maken, blijven onderbetaald. Dat snap ik dus niet.

Misschien ben ik wel verwend, door altijd in het bedrijfsleven werkzaam geweest te zijn. En misschien zie ik het allemaal wel erg vanuit een economisch oogpunt. Maar is het zo gek om te denken dat een geprivatiseerde zorg een stuk efficienter werkt? Niet dat ik daar een voorstander van ben, maar ik wou toch graag opmerken dat ik denk dat het niet verkeerd is als er eens op een iets bedrijfs-economischere manier gewerkt zou gaan worden. Kosten besparen waar het kan, en werknemers objectief beoordelen, en op basis van hun inzet en kunnen belonen. Dat kan de kwaliteit van de werknemers in de zorg (en daarmee de zorg voor de zwakkeren zelf) alleen maar verbeteren.

reacties

Danishia 
Gravatar Icon for Danishia

sowieso is met een s en niet met een z